Γιώργος Δαμιανός, έκθεση – έκφραση Α΄, Β΄, Γ΄Λυκείου,  θεωρία, (τελική επανάληψη πριν από τις εξετάσεις)

Μόλις κυκλοφόρησε!!! Το πιο σύγχρονο βοήθημα για την οργάνωση της εξεταστέας ύλης
Όλη η θεωρία σε 52 ερωτήσεις (τελευταία επανάληψη)
Ζητήστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία  ή αγοράστετο on line
(με έκπτωση και δωρεάν ταχυδρομικά) εδώ (δεκτές όλες οι κάρτες και με αντικαταβολή)
έκθεση έκφραση Α΄, Β΄, Γ΄Λυκείου
    …

Read the full story »
Α. Γλώσσα / Τέχνες

Α1. Ιστορία της Λογοτεχνίας Α2. Από τη Ζωή των Λέξεων Α3. Σύγχρονοι Λογοτέχνες Α4. Κινηματογράφος Α5. Θέατρο Α6. Φωτογραφία Α7. Ζωγραφική Α8. Μουσική Α9. Τραγούδι Α10. Μουσεία-βιβλιοθήκες Α11. Λόγος Α12. Εάν Α13. Μέση Ανατολή Α14. Ελπήνορες (άδοξοι δημιουργοί)

Β. Ιστορία

Β1. Αρχαιότητα Β2. Ιστορικά γεγονότα Β3. Ελλάδα 1821 – 1864 Β4. Ελλάδα 1940 – 1950 Β5. Ελλάδα 1967 – 1974 Β6. Ιστορικά ταξίδια Β7. Ιστορίες της Αθήνας Β8. Νυχτ. ζωή / Ιστορ. καφενεία Β9. Ιστορία του αυτοκινήτου Β10. Καστελόριζο Β11. Κύπρος Β12. Θρακικός ΑντίκΤυπος Β13. Βυζάντιο – Μεσαίωνας

Γ. Επιστήμη / Κοινωνική Ζωή

Γ1. Εκπαίδευση Γ2. Ειδική Εκπαίδευση Γ3. Θετικές επιστήμες Γ4. Ιατρική Γ5. Οικονομία Γ6. Πολιτική Γ7. Θρησκεία Γ8. Λαογραφία Γ9. Θέματα νεολαίας Γ10. Αθλητισμός Γ11. Φύση Γ12. Καλειδοσκόπιο Γ13. Πολιτικός Λόγος Γ14. Φύση και Στοχασμός

Δ. Ελληνισμός

Δ1. Ιστορία της ξενιτιάς Δ2. Θέματα αποδήμων Δ3. Καλλιτεχνική ζωή αποδήμων Δ4. Παλιννόστηση Δ5. Αλλοδαποί Ελληνόφωνοι Δ6. Η φυλή των Καλάς (Καλάσα) Δ7. Ελληνόφωνοι Κάτω Ιταλίας Δ8. ΜΜΕ Ομογένειας Δ9. Έλληνες Αμερικής Δ10. Έλληνες Αυστραλίας Δ11. Έλληνες Γερμανίας Δ12. Ξενόγλωσση Αρθρογραφία Δ13. Δημήτρης Τσαφέντας

Ε. Επικαιρότητα / free ebooks

Ε1. Επικαιρότητα Ε2. Βιβλιοπαρουσίαση Ε3. Αστικοί Μύθοι Ε4. Παυσίλυπος Λόγος Ε5. Ασήμαντα Πράγματα Ε6. Κύρια Ονόματα Ε7. Προσωπικότητες Ε8. 24grammata WebTV Ε9. Λογοτεχνικοί Διαγωνισμοί Ε10. Φωτογραφικά Albums Ε11. Free eBooks in Italiano Ε12. Ηλεκτρονικά Βιβλία (eBooks) Ε13. Free eBooks in English

Εκτυπώστε το άρθρο Εκτυπώστε το άρθρο
Στείλτε το άρθρο
Αρχική » editorial, Λογοτεχνία, Σύγχρονοι Λογοτέχνες

“Μικρογραφήματα”, Πέτρος Τσερκέζης

Προστέθηκε από

τσερκεζης 24γραμματαΜικρογραφήματα

 Πέτρος Τσερκέζης

Free ebook- 24grammata.com
[κατέβασέτο]

Διαβάστε, επίσης, την παρουσίαση του Απόστολου Θηβαίου  κλικ εδώ

Εξώφυλλο: Χριστίνα Τσερκέζη

Επίλεκτες Ψηφιακές Εκδόσεις: 24grammata.com

Υπεύθυνοι σειράς: Γιώργος Πρίμπας, Χαριτίνη Ξύδη

Σειρά: εν καινώ,Αριθμός σειράς: 71

Επιμέλεια και επιλογή κειμένων: Χρήστος Τουμανίδης

Τόπος και Χρονολογία πρώτης έκδοσης: Αθήνα, 2014

Μέγεθος Αρχείου: 1,2Mb

Σελίδες: 58

Μορφή αρχείου: pdf

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση δίχως την έγγραφη άδεια
του δημιουργού ή του εκδότη.

Ο ΚΑΣΤΑΝΑΣ

ΗΤΑΝ ΦΙΛΟΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ. ΗΤΑΝ Ο ΗΡΩΑΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΣ χρόνων. Είχε κάτι απαλό και βελούδινο, από χιόνι και από πέταλα λουλουδιών, πάνω στα ψαρά του μαλλιά που στεφάνωναν το ρυτιδωμένο του πρόσωπο, το οποίο ξεχείλιζε από το φως του ζεστού χαμόγελου, χρυσή φλόγα στην ακμή του χειμώνα. Ήταν γλυκό σαν χάδι, λαμπερό σαν ανοιξιάτικη αύρα, γευστικό σαν λαχταριστά ψημένα κάστανα.

Ήταν σε όλους τους δρόμους, σε όλα τα σοκάκια, σε όλες τις ανήλιαγες μέρες του χειμώνα, τότε που ο βουρκωμένος ουρανός άνοιγε τα δισάκια του και οι τουλούπες του χιονιού έρχονταν χορεύοντας κι έπιαναν τους δρόμους ως τα κατώφλια των σπιτιών. Όταν έβγαινε, ένα ματάκι ήλιος έκανε το λευκό χιόνι να μοιάζει χρυσό, φανταχτερό.

Ήταν φίλος όλων των παιδιών. Πρώτα ακουγόταν κάποια πεταχτή φωνή: «Ήρθε ο καστανάς, γρήγορα τρέξτε, ήρθε ο καστανάς». Και μετά, η μελωδική μπάσα φωνή του: «Κάστανα ψημένα, κάστανα».

Τρέχαμε τότε όλα τα παιδιά, ποιος να πρωτοφτάσει, ποιος να πρωτοπάρει το χάρτινο χωνάκι γεμάτο με τα ψημένα κάστανα.

Στεκόμασταν γύρω του κι εκείνος μας κοίταζε όλους στα μάτια, λες και προσπαθούσε να διαπιστώσει μήπως απουσίαζε κανένας. Κοίταζε μετά τα χωνάκια αραδιασμένα στο σίδερο της κινητής του σόμπας, σαν να τα περιεργαζόταν. Έκοβε το μάτι του, μετρούσε μπας και έλειπε κανένα. Δεν επιθυμούσε να αφήσει θλιμμένα τα αθώα ματάκια των μικρών του πελατών, προκαλώντας δυσφορία σε καμιά μικρή ψυχούλα.

Εκείνη τη μεγάλη στιγμή, όλοι σιωπούσαμε. Ακουγόταν μόνο κάποιο χαρούμενο παφ-πουφ από τα κάστανα που ψένονταν χορεύοντας στον κόσκινο της σόμπας, λες και ήθελαν να δραπετεύσουν στα λαίμαργα μάτια των παιδιών.

«Ποιον θα φιλέψουμε πρώτο σήμερα;» ρωτούσε μετά, και το πρόσωπό του φωτιζόταν από το πλατύ χαμόγελο. Τα πλούσια ψαρά του μαλλιά, που ξεχείλιζαν άτακτα κάτω από τον άχρωμο ισπανικό μπερέ, τ ανέμιζε μια αύρα χαράς. Και η λευκή του γενειάδα τού χάριζε μια αγνότητα Αϊ-Βασίλη σε χρονιάρες μέρες, τότε που σκορπούνε πλουσιοπάροχα δώρα, χαμόγελα και αγάπη. Έπαιρνε το πρώτο χωνάκι και το δινε στον μικρό Κλείτο, στον κουλό, στον κουτσοχέρη. Το ξέραμε. Εκείνος ήταν πάντα ο πρώτος. Ωστόσο, κανείς δεν διαμαρτυρόταν. Νιώθαμε ανακούφιση και χαιρόμασταν. Σ εκείνον τον μονόχειρα θα τα δίναμε όλοι μας. Αν χρειαζόταν, ίσως και τα δικά μας κάστανα.

«Δεν έχω λεφτά σήμερα» διαμαρτυρόταν κλαψουρίζοντας κάποια φωνή. «Δεν πειράζει» έλεγε ο καστανάς και τον χάιδευε στο κεφάλι. «Άλλη φορά. Όταν θα χεις.»

Ο καστανάς ήταν φίλος όλων των παιδιών. Τους φώναζε όλους με το μικρό τους όνομα. Όλη η πόλη, όμως, τον φώναζε Καστανά. Λίγοι γνώριζαν το πραγματικό του όνομα. Τον συνοδεύαμε για ώρες στους δρόμους της Κορυτσάς, τρώγαμε τα κάστανά μας, ακούγαμε τις αφηγήσεις του, μικρές ιστοριούλες που τις έλεγε με φλογερές λέξεις, ας ήταν και θλιμμένες. Μας φίλευε ξανά. Παίζαμε γύρω του, φωνάζαμε, ζεσταίναμε τα χέρια μας και τον συνοδεύαμε συνέχεια, ας ήταν με πασουμάκια, παγωμένα τα πόδια μας.

Εκείνος ήταν ο τελευταίος χειμώνας που τον είδα και δοκίμασα τα γλυκύτατα κάστανά του. Την άνοιξη ο πατέρας μετατέθηκε σε άλλη πολιτεία, παίρνοντας μαζί του και την οικογένεια. Μετά από εφτά σχεδόν χρόνια, φοιτητής τώρα πια, έτυχε να ταξιδέψω χειμώνα στην αγαπημένη πόλη.

Μαζί με τους παλιούς και γνωστούς μου φίλους ζήτησα και τον καστανά. Δεν τον βρήκα. Μου είπαν πως δεν είχε εμφανιστεί τους τελευταίους δυο χειμώνες με το χειροποίητο καροτσάκι του – έλκηθρο, με την κινητή σόμπα, με τον κόσκινο κάτω από τη φλόγα, που ψένονταν χορεύοντας τα πιο γλυκά κάστανα του κόσμου.

Δεν τον βρήκα πια. Η αγαπημένη πόλη έμοιαζε κενή, με μια ζωγραφισμένη θλίψη στην πένθιμη όψη της. Τα σοκάκια, που βούιζαν ακατάπαυστα από χαρούμενα παιδιά, είχαν τώρα μια παράξενη νέκρα. Το χιόνι μαύρο και κηλιδωμένο, λες και είχε περάσει πάνω του το έλκηθρο του θανάτου. Έλειπε η μεγάλη καρδιά του καστανά, έλειπε εκείνη η μελωδική μπάσα φωνή, η οποία γέμιζε τους δρόμους με εύθυμες παιδικές φωνές: «Κάστανα ψημένα, κάστανα».

Αύγουστος 2005